Heimwee naar Uganda

Kan je heimwee hebben naar een plek die niet je thuis is, maar wel als je thuis aanvoelt? Want zo voelt Uganda voor mij. Uganda, met mijn lieve Home Sweet Home kindjes, het mooie Jinja en de hartelijkste bevolking die je ooit zult ontmoeten.

Nooit had ik gedacht dat ik mijn hart zou verliezen aan Uganda. Uganda! Dat is een gevaarlijk land, midden in A-FRI-KA! Geef mij maar New York in Amerika. Of Italie. Tja, dat is stiekem toch wel wat ik in mijn hoofd had, een aantal jaartjes geleden…

Hoe had ik kunnen weten dat de kinderen van Home Sweet Home me zóveel zouden doen, dat ik het liefst nu nog op het vliegtuig stap naar Uganda? Wat een cliché. Echte meisjes in de Jungle, zo een idee krijg je er toch bij? Maar het is toch echt zo. Die kinderen, die zo een verschrikkelijk nare tijd achter de rug hebben, zijn zó vrolijk, lief en aanhankelijk, dat je ze onmogelijk niét kan liefhebben. Goed. Tot zo ver het dramatische gedeelte.

1558456_10152306213704738_1374855784_nElke dag weer om 8 uur ’s ochtends “Auntieeeee Kimbeerllyyyy, waaake uuuuuuup” horen is op het moment zelf misschien niet zo prettig, maar toch zou ik het nu ook wel willen horen! Veel leuker dan mijn irritante wekker die elke ochtend afgaat.

Of het gegil van plezier als we ze eens meenamen naar het zwembad. Zelfs de ernstig gehandicapten, die er eigenlijk niet zo veel van snapten, zag je stralen van geluk. Samen met de kleinste kids naar het dorp lopen om ‘chapatis’ te kopen – een soort roti pannenkoekjes. Voor slechts 10 cent had je een heerlijke pannenkoek én dolgelukkige kinderen.

Of de glimlach van het oudste (autistische) kind wanneer je hem muziek liet luisteren. Want dat vond ‘ie zo leuk jongens! Lekker meewiegen met de muziek en een beetje meehummen. Dat was trouwens de enige keer dat je hem eens wat hoorde ‘zeggen’. Lekker rennen met Jeremy, die het geweldig vond om te rennen maar het eigenlijk niet zo goed kon. Zo schattig!

10270655_10152344636714738_465180012499804004_nMaar ook onze stad Jinja is een mooie herinnering! Achterop de ‘boda-boda’ (brommertaxi) stappen om opeengepakt richting de stad te tuffen. Even onderhandelen over de prijs, want als ‘muzungu’ zijnde (blanke) wordt je nogal vaak in de maling genomen. Daarna boodschappen doen bij de Indiase supermarkt, even naar de Afrikaanse markt om verse groenten en fruit te kopen en daarna koffie drinken bij café The Keep (gruwelijk veel blanken, maar wel lekkere koffie).

Of gewoon rondtrekken in het land in volstouwde matatu’s (busjes) waar iedereen je aanstaart omdat het erg bijzonder is om een muzungu in de bus te hebben. Kip op stok kopen langs de kant van de weg, bijna een geit op je schoot krijgen en halsoverkop het busje verlaten als je merkt dat je er bent (maar ze het natuurlijk niet omroepen). Het heeft wel wat.

foto(14)Het heeft allemaal wel wat. Hoe zo een verwend en luxe meisje als ik zo verslingerd kan raken aan een land als Uganda is me een raadsel, maar het is nou eenmaal wel zo.

Ben jij ook zo gek op een bepaalde plek?

1 antwoord

Laat een reactie achter

Je email-adres wordt niet gepubliceerd. Dank je wel voor je comment!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.